York City Walls Walk

 

York heeft het grootste deel van zijn 13e-eeuwse stadsmuren nog, en van 8 uur 's ochtends tot zonsondergang kun je erop wandelen. Een rondje York op die manier is 3,4 km, volgens de website van de Friends of York Walls (er zijn een paar stukjes die je op de grond moet overbruggen).

Voor mij begon de wandeling om half 9 's ochtends bij de Walmgate Bar, de poort die het dichtst bij mijn accomodatie was. Ik besloot met de klok mee te lopen, zodat ik het eerste deel niet tegen de zon in keek.

 Al na een paar minuten kwam ik bij de Fishergate Bar, waar ik even moest afdalen en aan de andere kant van de weg weer naar boven kon.

 Hierna had ik een mooi uitzicht op York buiten de stadsmuren:

 Vervolgens kwam ik bij de Fishergate Postern Tower:

 Hier moest ik weer afdalen, de rivier Foss oversteken en een stuk lopen, waarbij ik langs Clifford's Tower kwam. Dit is de donjon (versterkte toren) van wat ooit York Castle was.

 Hierna moest ik nog een rivier oversteken, de Ouse. York is gevestigd op de plek waar de twee rivieren samenkomen. Bij Baile Hill kon ik de muur weer op.

 

Vervolgens kwam ik bij Micklegate Bar, waar je doorheen kunt lopen:

 

Een stukje verderop zag ik de enige street art die ik in York gespot heb: 

En het station waar ik de dag tevoren aangekomen was:

 Hotel The Grand, gevestigd in het voormalig hoofdkantoor van de North Eastern Railway uit 1906, en in de verte York Minster: 

 Even later moest ik weer afdalen van de muur om wederom de rivier Ouse over te steken. Daarna kwam ik bij de Multangular Tower, de resten van een Romeinse verdedigingstoren.

 Bij Bootham Bar kon ik de muur weer op:

En daarna begon het mooiste stukje van de wandeling, langs York Minster: 

Toen het laatste deel van de wandeling, langs de Monk Bar, een stuk over de grond, en weer over de muur terug naar Walmgate Bar, waar ik begonnen was.

 In Walmgate Bar is een café, en dat kwam goed uit, want ik was wel toe aan koffie!

 

Ik dronk mijn welverdiende koffie op het terras:

Dat was een prachtige wandeling, die ik absoluut aan zou raden aan iedereen die York bezoekt. Inclusief het lopen van en naar mijn accomodatie kwam ik op ruim 6 km.

Haworth en Keighley

 

Op 4 en 5 juli logeerde ik in Keighley, een klein plaatsje vlakbij Haworth. Keighley zelf is niet erg bijzonder, maar accomodatie daar was veel goedkoper dan in Haworth - een dorpje dat veel toeristen aantrekt omdat de gezusters Brontë (Charlotte, Emily en Anne, schrijfsters van resp. Jane Eyre, Wuthering Heights en The Tenant of Wildfeld Hall) daar opgroeiden en het grootste deel van hun korte levens doorbrachten.

 Vanaf Keighley rijdt een treintje naar Haworth over de Keighley & Worth Valley Railway, een lijn die in 1867 geopend werd en in 1962 gesloten. In 1968 werd de lijn heropend als heritage railway. Het is nu een populaire toeristische attractie, grotendeels gerund door vrijwilligers.

 Ik nam dit treintje op zondagochtend om naar Haworth te gaan. 

 

Het was nog niet druk om tien uur 's ochtends en ik had deze coupé voor mezelf.

 

 Na een half uurtje kwamen we aan op station Haworth.

 Daar vandaan ben ik naar de pastorie gelopen waar de familie Brontë woonde, nu het Brontë Parsonage Museum.

Hier kun je zien waar de Brontës verhalen schreven en les kregen van hun vader.

 

Naast de pastorie is de St Michael and All Angels' Church waar vader Brontë predikant was. 

 Hier zijn alle leden van de familie begraven, behalve Anne - die stierf in Scarborough en is daar begraven.

 Na het bezoek aan de kerk heb ik geluncht bij een restaurant in de Main Street. 

 Die is, zoals te verwachten, behoorlijk toeristisch, maar op een redelijk smaakvolle manier, vond ik.

 Na de lunch ben ik begonnen aan de wandeling naar de Brontë waterval, 4 km buiten het dorp.

 Het was een grauwe, miezerige dag (een van de weinige tijdens mijn verblijf in Engeland), maar zulk weer past ergens ook wel bij dit landschap...

Hier en daar begon de heide al te bloeien:

 

 Ik kon niet helemaal bij de waterval komen, omdat het pad te nat werd om verder te gaan op mijn 'gewone' schoenen.

 Maar desondanks was het een prachtige wandeling, een van de hoogtepunten van mijn vakantie!

 Terug in het dorp heb ik nog wat winkeltjes bezocht - ik kon het niet laten om wat souvenirs te kopen als herinnering aan deze mooie dag. In het museum had ik al een boek van Anne Brontë gekocht, zij is de enige van wie ik nog niets gelezen heb.

 Vervolgens nam ik het treintje terug naar Keighley en wandelde naar mijn appartement, vlak naast de kerk.

 

De volgende dag reisde ik verder naar York. Daarover meer in de volgende blogpost!