Scarborough

 

Op 8 juli kwam ik aan het eind van de ochtend aan in Scarborough (ja, van het liedje), waar het maar liefst acht graden koeler was dan in York! Het eerste wat ik hoorde toen ik uit de trein stapte was het gekrijs van de meeuwen.

 Scarborough is er trots op de oudste badplaats van Groot-Brittanië te zijn: in 1626, na de ontdekking van natuurlijke bronnen, werd het een kuuroord en kwam het toerisme op gang. Na de aanleg van de spoorweg naar York in 1845 nam dit nog verder toe.

 Mijn hotel was op 10 minuten lopen van het station, en mijn kamer op de derde verdieping, met uitzicht (heel in de verte) op zee!

Via de Cliff Bridge ben ik naar het oude centrum en de haven van Scarborough gelopen. Deze brug uit 1827 gaat niet over water, maar verbindt het centrum op St Nicholas Cliff met The Spa, het Kurhaus in South Bay. Het gebouw aan het eind van de brug is het Grand Hotel uit 1867. Toen het geopend werd was het het grootste hotel en het grootste stenen gebouw in Europa. Het thema van het gebouw is 'tijd': het heeft vier torens (de seizoenen), 12 verdiepingen (de maanden), 52 schoorstenen en had oorspronkelijk 365 kamers (nu nog 280).

 

 

Hierna heb ik het graf van Anne Brontë bezocht, op het kerkhof bij St Mary's Church.

 

En vervolgens Scarborough Castle, de ruine van een middeleeuws kasteel op de plek waar in de vierde eeuw een Romeinse seinpost was.

 

Natuurlijk heb je daar een prachtig uitzicht over zowel North Bay als South Bay:

 

Via de haven ben ik teruggelopen naar South Bay, waar mijn hotel lag. Langs mooie oude huizen:

 public art:

 en goedkoop amusement:

 Ik was blij toen ik dit Victoriaanse trammetje zag waarmee ik naar boven kon! Mijn Achillespees begon te protesteren tegen al het gewandel.

 

Deze kwam uit naast het Grand Hotel. Dat bleek ook huisvesting te bieden aan veel, heel veel meeuwen:

 

Ik liep nog even langs The Spa:

 

En toen terug naar mijn hotel, waar ik 's avonds gegeten heb. Het toetje was heerlijk: sticky toffee pudding met ijs!

Toen ik daarna op mijn kamer een verhaal op Polarsteps zette, hoorde ik opeens een meeuw wel heel dichtbij krijsen...

 Na zonsondergang was dit mijn uitzicht:

De volgende dag zou het erg warm worden, dus ik besloot een matineevoorstelling te gaan bekijken in het Stephen Joseph Theatre, dat gevestigd is in dit prachtige gebouw uit de jaren '30 (oorspronkelijk een bioscoop).

Voor de voorstelling at ik er een eenvoudige lunch, in het restaurant met art deco vloerbedekking:

 

Ik heb de musical Calendar Girls gezien en erg genoten! Het verhaal speelt in Yorkshire, dus heel toepasselijk. 

Het is een theatre-in-the-round (arena theater in het Nederlands??), iets wat ik volgens mij nog niet eerder op deze manier had meegemaakt. Er waren veel oude dames in het publiek, waarvan sommigen tijdens de voorstelling in slaap vielen ;-).

(foto van de website)

 Dat was een goede manier om een deel van de dag door te brengen, lekker in de airconditioning! Na afloop ben ik naar North Bay gewandeld. Onderweg kwam ik langs een bijzonder sfeervol kerkhof:

 Het bleek Manor Road Cemetery te zijn, ontworpen door Leonard Thompson en geopend in 1872. Omwonenden vonden het zo mooi dat het ook wel Thompson's Park werd genoemd.

 Ik heb er een tijdje rondgedwaald. Er renden eekhoorns over de stenen, en ik zag veel prachtige graven, zoals dit zeemansgraf:

(meer foto's op het fotoblog)

Via Peasholm Park...

... kwam ik uiteindelijk uit op Queen's Parade in North Bay.

 Hier staan prachtige huizen in die typische badplaatsstijl:

 

Het was nog een flinke wandeling terug naar mijn hotel, maar dat was het waard! 

's Avonds in het hotel kreeg ik het laatste stuk sticky toffee pudding en er kwam ook weer een meeuw op bezoek:

Na twee mooie dagen in Scarborough reisde ik op vrijdag 10 juli weer verder, naar Whitby. Daarover meer in de volgende blogpost!

Radio Kootwijk

 

Na onze heidewandeling in de omgeving van Radio Kootwijk in mei wilden Greet en ik dit bijzondere gebouw graag eens van binnen bekijken. Dus gaven we ons op voor een rondleiding en stonden we afgelopen zondag om 11 uur klaar bij de portiersloge.

 De enthousiaste en zeer onderhoudende gids nam ons eerst mee naar de watertoren, waar koelwater voor het zendstation werd opgeslagen.

 

Daarna liepen we langs het pomphuisje...

 en langs het eindpunt van de voormalige spoorlijn naar het bijgebouw, waar we koffie kregen en een film over Radio Kootwijk bekeken. Vervolgens liepen we een rondje om het hoofdgebouw en werden we gewezen op de adelaar die aan de achterkant in het beton verwerkt is. 

Na de oorlog was deze in verband met de associatie met Nazi-Duitsland nog bijna verwijderd, maar uiteindelijk is toch besloten om dit niet te doen.

De twee gestalten die in de voorgevel uitgehouwen zijn stellen een Europese en een Aziatische vrouw voor die luisteren naar de radiogolven.

Het siersmeedwerk bij de ingang is erg mooi: 

 Binnenin het gebouw zijn op de begane gebouw vergaderkamers, die je kunt huren. Deze zijn in art deco stijl ingericht - prachtig behangetje, toch? De lamp is gemaakt van een onderdeel van de originele zendapparatuur.

 Het trappenhuis is ook erg fraai, al zijn de horizontale leuningen niet echt praktisch.

 De grote ruimte boven waar vroeger de zendapparatuur stond (nu een evenementenlokatie) is schitterend!

 

Nog een verdieping hoger is in de betegelde vloer een golfpatroon te onderscheiden. Op de foto is dit helaas niet te zien.

Het tegelpatroon laat de letter L (van Luthman, de architect) zien. Er zit één fout in (die bewust gemaakt zou zijn, want alleen God maakt geen fouten) - als je goed kijkt zie je die in deze foto's!

 Je hebt vanaf het balkon een prachtig uitzicht over de omgeving:

 Na de rondleiding hebben wij nog een korte wandeling over de hei gemaakt. Luthman was bij het ontwerpen van het zendstation geinspireerd door de Egyptische sfinxen, en als je het gebouw vanaf deze kant benadert is dat goed te zien!