de oude wereld: Scarborough

Op 8 juli kwam ik aan het eind van de ochtend aan in Scarborough (ja, van het liedje), waar het maar liefst acht graden koeler was dan in York! Het eerste wat ik hoorde toen ik uit de trein stapte was het gekrijs van de meeuwen.

Scarborough is er trots op de oudste badplaats van Groot-Brittanië te zijn: in 1626, na de ontdekking van natuurlijke bronnen, werd het een kuuroord en kwam het toerisme op gang. Na de aanleg van de spoorweg naar York in 1845 nam dit nog verder toe.

Mijn hotel was op 10 minuten lopen van het station, en mijn kamer op de derde verdieping, met uitzicht (heel in de verte) op zee!

Via de Cliff Bridge ben ik naar het oude centrum en de haven van Scarborough gelopen. Deze brug uit 1827 gaat niet over water, maar verbindt het centrum op St Nicholas Cliff met The Spa, het Kurhaus in South Bay. Het gebouw aan het eind van de brug is het Grand Hotel uit 1867. Toen het geopend werd was het het grootste hotel en het grootste stenen gebouw in Europa. Het thema van het gebouw is 'tijd': het heeft vier torens (de seizoenen), 12 verdiepingen (de maanden), 52 schoorstenen en had oorspronkelijk 365 kamers (nu nog 280).

Hierna heb ik het graf van Anne Brontë bezocht, op het kerkhof bij St Mary's Church.

En vervolgens Scarborough Castle, de ruine van een middeleeuws kasteel op de plek waar in de vierde eeuw een Romeinse seinpost was.

Natuurlijk heb je daar een prachtig uitzicht over zowel North Bay als South Bay:

Via de haven ben ik teruggelopen naar South Bay, waar mijn hotel lag. Langs mooie oude huizen:

public art:

en goedkoop amusement:

Ik was blij toen ik dit Victoriaanse trammetje zag waarmee ik naar boven kon! Mijn Achillespees begon te protesteren tegen al het gewandel.

Deze kwam uit naast het Grand Hotel. Dat bleek ook huisvesting te bieden aan veel, heel veel meeuwen:

Ik liep nog even langs The Spa:

En toen terug naar mijn hotel, waar ik 's avonds gegeten heb. Het toetje was heerlijk: sticky toffee pudding met ijs!

Toen ik daarna op mijn kamer een verhaal op Polarsteps zette, hoorde ik opeens een meeuw wel heel dichtbij krijsen...

Na zonsondergang was dit mijn uitzicht:

De volgende dag zou het erg warm worden, dus ik besloot een matineevoorstelling te gaan bekijken in het Stephen Joseph Theatre, dat gevestigd is in dit prachtige gebouw uit de jaren '30 (oorspronkelijk een bioscoop).

Voor de voorstelling at ik er een eenvoudige lunch, in het restaurant met art deco vloerbedekking:

Ik heb de musical Calendar Girls gezien en erg genoten! Het verhaal speelt in Yorkshire, dus heel toepasselijk.

Het is een theatre-in-the-round (arena theater in het Nederlands??), iets wat ik volgens mij nog niet eerder op deze manier had meegemaakt. Er waren veel oude dames in het publiek, waarvan sommigen tijdens de voorstelling in slaap vielen ;-).

(foto van de website)

Dat was een goede manier om een deel van de dag door te brengen, lekker in de airconditioning! Na afloop ben ik naar North Bay gewandeld. Onderweg kwam ik langs een bijzonder sfeervol kerkhof:

Het bleek Manor Road Cemetery te zijn, ontworpen door Leonard Thompson en geopend in 1872. Omwonenden vonden het zo mooi dat het ook wel Thompson's Park werd genoemd.