Londen

 

Op woensdagmiddag 25 februari kwam ik aan op St Pancras International Station. Het was twintig jaar geleden dat ik voor het laatst in Londen was, zo goed om weer terug te zijn! Dit was (geloof ik) de tiende keer dat ik in Londen was. De eerste keer was veertig (!) jaar geleden, op werkweek in 5VWO. De stad heeft sindsdien een speciaal plekje in mijn hart.💖

Mijn hotel was in Paddington, in de straat op de foto hierboven. Nadat ik mijn rugzak op mijn kamer had achtergelaten wandelde ik naar Regent's Park.

 En daarna naar Primrose Hill, waar je een mooi uitzicht over de stad hebt.

 Ik was nog niet eerder in Primrose Hill geweest. Het is een leuk wijkje:

 

 Met een Victoriaans schoolgebouw:

 

Vervolgens liep ik via Camden Lock Market...

 ... naar Camden Town, waar ik de metro nam terug naar Paddington. Daar at ik een heerlijk diner bij een Indiaas restaurant (al smaakte de vegetable korma heel anders dan bij ons favoriete Indiase restaurant aan de Gold Coast!). De volgende dag liep ik via Hyde Park naar Knightsbridge. Onderweg zag ik deze poster - inderdaad, tijdens de werkweek in 1986 hebben we deze musical gezien!

 Peter Pan staat nog steeds in Kensington Gardens:

 Ik ben even bij Harrods naar binnen gewipt om thee te kopen.

 

Zo'n mooi gebouw!

 

Daarna ben ik naar het Victoria and Albert Museum gegaan, waar ik het grootste deel van de dag heb doorgebracht.

 Ik heb onder andere de keramiekcollectie bekeken. Dit soort art pottery, ontworpen door de Martin Brothers, zie je nog wel eens langskomen in de Antiques Roadshow, mijn favoriete tv programma. 

 En hoe vind je deze tank teapot uit 1947?!

Lunch in het prachtige café - het oudste museumrestaurant ter wereld!

 's Avonds heb ik de voorstelling Stranger Things - The First Shadow bekeken in het Phoenix Theatre in het West End.

 Op vrijdag nam ik de metro naar Canary Wharf. Daar heb ik even rondgekeken op het kleurrijke station:

 

Vervolgens nam ik de trein naar Greenwich en wandelde naar Greenwich Park.

Daar bezocht ik eerst Queen's House, gebouwd in de 17e eeuw voor Anne van Denemarken, de vrouw van koning James I. 

 Het is nu een museum met een indrukwekkende collectie, waaronder het beroemde Armada-portret van Elizabeth I:

 En het schilderij Susanna and the Elders van Artemisia Gentileschi (een van de vele die ze van dit onderwerp maakte), dat recent herontdekt is.

 Verder kun je de prachtige Tulip Stairs bekijken - de eerste zelfdragende wenteltrap in het Verenigd Koninkrijk.

 Verderop in het park, bovenop een heuvel, is de Royal Observatory, de reden waarom ik naar Greenwich ging. 

 Dit is namelijk de plek waar een heleboel wetenschapsgeschiedenis bijeen komt. De Observatory werd gebouwd in 1675 naar een ontwerp van Sir Christopher Wren, de architect van St Paul's Cathedral. Het speelde een belangrijk rol in de zoektocht naar een betrouwbare manier om op zee de lengtegraad (longitude) te bepalen, iets wat in de zeventiende eeuw steeds belangrijker werd, toen de Britten, net als de Nederlanders, veel lange zeereizen maakten.

 Daarvoor is nauwkeurige tijdmeting belangrijk. In de zeventiende eeuw waren er al wel klokken die aan land heel betrouwbaar waren, maar niet aan boord van een schip. De Engelse regering schreef in 1707 een prijsvraag uit voor een uurwerk dat ook op zee te gebruiken was.

 

 De klokkenmaker John Harrison besteedde een groot deel van zijn leven aan het maken van zo'n uurwerk, en dat lukte uiteindelijk in 1760, met zijn vierde 'zeeklok'.

 En die is te zien in de Observatory!

 Hierna hadden alle Britse schepen twee klokken aan boord: een met de tijd ter plaatse, vastgesteld door middel van observatie van de zon, en een met de tijd in Greenwich. De meridiaan die door de Observatory loopt stond op alle Britse zeekaarten als nulmeridiaan vermeld. Met behulp van het verschil tussen de twee klokken kon de lengtegraad nauwkeurig berekend worden.

 De meridiaan kun je bij het Observatory natuurlijk ook bekijken.

 In 1833 werd de Greenwich Time Ball geinstalleerd, een manier om aan schepen op de Thames de tijd door te geven. Elke dag om vijf voor één 's middags wordt de bal gehesen: 

... en om exact één uur valt hij naar beneden. Dit gebeurt nog steeds elke dag (behalve als het te hard waait) en trekt aardig wat publiek:

 Toen spoorlijnen werden aangelegd in het Verenigd Koninkrijk werd het belangrijk om in het hele land dezelfde tijd aan te houden. Vanaf 1880 werd Greenwich tijd de officiele standaard in het VK en vanaf 1884 werd Greenwich Mean Time ook internationaal aangehouden. (meer over dit alles kun je hier lezen)

  Vanaf de Observatory heb je een prachtig uitzicht over Greenwich en Londen. Toen ik dit stond te bewonderen vroeg een groepje Japanse jongens of ik een foto van hen wou maken. Natuurlijk! Vervolgens maakten zij ook een van mij, en daarna hebben we nog even gepraat over Tokio en Londen :-).

 Na het bezoek aan de Observatory liep ik terug naar Greenwich. Veel mooie pubs:

 

En de Cutty Sark, gebouwd in 1869 voor de handel in thee met China - een van de snelste zeilschepen in die tijd.

Je kunt het schip bezichtigen, maar dat heb ik niet gedaan. Ik ben door de tunnel onder de Thames naar de overkant gelopen. 

De tunnel is gebouwd in 1902 als een alternatieve (en snellere) weg voor arbeiders aan de Londense scheepswerven naar hun werk. Hij deed me denken aan de tunnel onder Schelde in Antwerpen, die we vorig jaar in juni gezien hebben. Die is overigens veel mooier.

 Na een lunch in dit leuke café aan het water (met de lekkerste thee die ik in lange tijd gehad heb) heb ik de trein en metro terug naar King's Cross genomen. 

Ik kon het niet laten om daar even op perron 9 3/4 te gaan kijken:

 Maar ik ben niet in de rij gaan staan om ook een foto te laten maken!

 De volgende dag was zaterdag - parkrundag! Waar anders zou ik mijn 250e parkrun doen dan in Bushy Park, waar parkrun begonnen is in 2004? En dus vertrok ik om half 7 uit mijn hotel in Paddington om met de metro naar Waterloo en vervolgens met de trein naar Hampton Court te reizen (via Wimbledon). Daarna was het nog twintig minuten wandelen naar Bushy Park. Ik kwam er om half negen aan en werd gelijk aangesproken door een Australisch stel uit Adelaide - of ik een foto van hen met het naambordje wou maken. Natuurlijk! Zij maakten vervolgens ook een van mij:

 We raakten aan de praat en ik hoorde dat Sue die dag ook haar 250e parkrun zou doen! Een goede reden om een selfie te maken.

 Een Schotse vrijwilliger hield een hilarische first timers briefing:

 De run director vermeldde in haar praatje dat Sue en ik onze 250e parkrun deden! En toen ging de grootste parkrun waar ik ooit aan meegedaan heb van start. Er waren 1347 deelnemers en 77 vrijwilligers!!!

 Mijn Achillespees was tamelijk pijnlijk na drie dagen wandelen in Londen, dus joggen leek me geen goed idee. Maar er waren natuurlijk heel veel wandelaars. 

Bushy Park is gigantisch - de op een na grootste van de acht Royal Parks in Londen. 

 In het park leven vele herten. Een grote groep stond halverweg de route te kijken naar alle parkrunners die voorbij kwamen:

 Zo blij dat ik mijn 250e parkrun op deze iconische plek kon doen!

 Na een kop koffie en een welverdiend taartje in een café naast het park liep ik terug naar het station, langs Hampton Court Palace. Ik had geen tijd meer om dat te gaan bekijken, maar heb een paar foto's gemaakt van de buitenkant.

 

In de trein terug naar Waterloo zag ik in Vauxhall dit gebouw, dat ik herkende uit de James Bondfilms: het hoofdwartier van MI6!

 Nadat ik in het hotel mijn rugzak had opgehaald ben ik naar Paddington Station gegaan en heb daar nog even een foto gemaakt voordat ik naar St Pancras en weer naar huis ging:

 Het was een heerlijke mini-vakantie in Londen en het zal zeker geen twintig jaar duren voor ik er weer naar toe ga!