Barcelona

 

Drie weken na mijn Londen tripje ging ik alweer op reis! Na het congres in Bologna vorig jaar was ik gevraagd om lid te worden van een werkgroep van het research netwerk The Great Leap, omdat ze wel iemand met een medische achtergrond konden gebruiken. Deze werkgroep hield afgelopen week een presentatie tijdens de workshop Accuracy of Cause-of-Death Registration: Everyday Conditions, Crises, and Epidemics in Barcelona, en als lid mocht ik daarbij zijn (en kreeg ik reis- en verblijfskosten vergoed). Ik was nog niet eerder in Barcelona geweest, dus nam dit aanbod graag aan, en plakte er twee dagen aan vast om wat van de stad te kunnen bekijken.

 

 De workshop was op donderdag en vrijdag. Ik kwam op dinsdagavond aan en had dus de hele woensdag voor sightseeing. Ik wou graag wat van de werken van Gaudí bekijken, en daarvoor is het noodzakelijk om van tevoren tickets te boeken. Ik begon met Casa Batlló, om half tien 's ochtends.

 

 Samen met nog tientallen andere toeristen schuifelde ik door het huis. Het is prachtig, maar zo druk dat het eigenlijk niet leuk meer is.

 

 Op het dakterras heb ik een kop koffie gedronken (ook van tevoren besteld), heerlijk in het zonnetje.

 

 

 

 Toen ik weer buiten stond heb ik de huizen naast Casa Battló eens goed bekeken. Die zijn namelijk ook de moeite waard: het hele blok bestaat uit panden die aan het begin van de 20e eeuw door Modernistische architecten grondig verbouwd zijn, allemaal in een andere stijl. Het staat bekend als de Illa de la Discòrdia, wat zoiets betekent als 'het twistpunt' - zo werd het blok destijds in de lokale pers genoemd.

 

 

 

Het hoekhuis, Casa Lleó Morera, ontworpen door de architect Lluís Domènech i Montaner, is niet te bezichtigen, maar het huis naast Casa Battló wel.

 

Dit is Casa Amatller, ontworpen door de architect Josep Puig i Cadafalch voor de chocoladefabrikant Antoni Amatller, die hier met zijn dochter Teresa woonde. De begane grond is open voor het publiek, de rest van het huis is alleen met een rondleiding te bezichtigen. Er begon een vlak nadat ik binnenliep, dus ik besloot daar een kaartje voor te kopen - met studentenkorting! Met een groepje van vijf mensen liepen we mee met de vriendelijke jongedame die de rondleiding verzorgde - wat een verschil met Casa Battló!

 

 Het huis is nog helemaal ingericht zoals het was toen Amatller en zijn dochter er woonden. 

 

 

 

 

 De slaapkamer van Teresa Amatller. Na het overlijden van haar vader in 1910 bleef zij alleen in dit huis wonen tot haar dood in 1960.

 

 

 Aan het eind van de rondleiding kom je in een winkeltje waar je Amattlerchocolade in de originele verpakking kunt kopen. Uiteraard heb ik een doosje gekocht :-). Ik zei tegen de gids dat ik genoten had van de rondleiding, en dat ik het huis misschien nog wel mooier vond dan Casa Battló. Ze was erg blij dit te horen en vertelde me dat Josep Puig in zijn tijd de bekendste architect was. Het was duidelijk dat ze het frustrerend vond dat de meeste bezoekers aan Barcelona tegenwoordig alleen maar geinteresseerd zijn in Gaudí!

 

  Hierna moest ik op weg naar het Parc Güell, waar ik om één uur een boeking had. Onderweg kwam ik langs Gaudí's Casa Milà, ook bekend als La Pedrera (de steengroeve).

 

 Vlakbij het park zag ik deze tekst op een muur staan. Stof tot nadenken...

 

 Het park is erg mooi, en je hebt er een prachtig uitzicht over de stad (zie ook de foto bovenaan).

 

 Maar ook hier was het ontzettend druk (veel groepen scholieren), dus ik ben niet heel lang gebleven. Ik had om half vijf 's middags een ticket voor de Sagrada Família, en ben alvast die kant op gelopen. Onderweg heb ik een uurtje in een klein parkje gezeten waar het wel rustig was ;-).

  

 

En toen... de Sagrada Família.

 

Ik was op dat moment eigenlijk wel een beetje klaar met Gaudí, maar... wow!
 

Ik had bewust een ticket gekocht voor de namiddag, omdat ik had gelezen dat het zonlicht dan door de rood/oranje/gele glas-in-loodramen aan de westkant van de basiliek valt. En inderdaad... zo mooi!

 Het was hier ook druk, maar in zo'n gigantisch gebouw heb je daar toch wat minder last van.

 Prachtig! Ik was diep onder de indruk.

 De beelden aan de buitenkant vond ik ook erg mooi.

 Na mijn bezoek nam ik de metro terug naar El Poblenou, de wijk aan het strand waar ik een kamer in een klein hotelletje had geboekt. Na een uurtje bijkomen van alle indrukken liep ik naar het restaurant op de hoek van de straat, en zag tot mijn verbazing dat het helemaal vol zat. Dat was omdat er op twee grote schermen voetbal te zien was - FC Barcelona speelde tegen Newcastle United. Gelukkig was er voor mij nog wel een plek in een hoekje. Ik kon daar het scherm niet zijn, maar dat hoefde ook niet, het frequente gejuich van de aanwezigen maakte wel duidelijk dat hun club het goed deed! (Barcelona won met 7-2)

 De volgende dag begon de workshop. Het organiserend comité had voor de deelnemers een bezoek aan het 18e eeuwse anatomische theater van de Koninklijke Academie voor Geneeskunde georganiseerd. Een indrukwekkende ruimte!

 Na dit bezoek namen we de metro naar Glòries en liepen daar vandaan naar de Universitat Oberta de Catalunya, waar de workshop gehouden werd. We kwamen langs de Torre Glòries - de mensen uit Barcelona vertelden ons dat dit gebouw ook wel 'de zetpil' wordt genoemd!

 Er was nog wat tijd voor de opening van de workshop, dus ging ik met een paar anderen koffie drinken bij een cafeetje in de buurt van de universiteit. Het duurde lang voordat mijn cappuccino kwam, maar het was het wachten waard:

 Hierna begon dan toch eindelijk de workshop!

 De eerste dag was erg interessant, met vijf presentaties, waaronder die van mijn werkgroep.

 's Avonds was er een diner in de stad met alle deelnemers. De volgende dag ging de workshop verder, met nog acht boeiende presentaties. Om vier uur 's middags was het afgelopen. Ik wandelde via de Rambla de Poblenou terug naar mijn hotel.

 De volgende ochtend was ik vroeg wakker en besloot een stukje te gaan hardlopen bij het strand. Ik was net op tijd om de zon op te zien komen boven de zee - net als aan de Gold Coast.

 

Na het ontbijt nam ik de metro naar Guinardó en liep naar het Hospital de Sant Pau, waar ik om 10:30 uur een rondleiding had geboekt.

 Dit modernistische ziekenhuiscomplex is gebouwd tussen 1901 en 1930. Het is ontworpen door Lluís Domènech i Montaner, de architect die ook het hoekhuis in het blok van Casa Batlló ontwierp.

 Het complex bestaat uit 26 gebouwen en functioneerde tot 2009 als ziekenhuis. Toen werd een nieuw ziekenhuis ernaast geopend en nu wordt het gebruikt als museum, cultureel centrum en historisch archief, en zijn er verschillende organisaties gehuisvest.

 Er zijn 12 paviljoens, die via tunnels met elkaar verbonden zijn. In een ervan kun je zien hoe een ziekenzaal er in de eerste helft van de 20e eeuw uitzag:

 In het hoofdgebouw vond geen patiëntenzorg plaats, maar waren vergaderzalen, ontvangstruimtes etc.

 

Het is echt een schitterend complex, ik ben erg blij dat ik hier naartoe ben gegaan!

 Na een kop koffie in de buurt van het ziekenhuis ben ik met de metro naar station Jaume I gegaan en heb ik de Kathedraal van Barcelona bekeken (gebouwd tussen 1298 en 1448).

Ook erg mooi, en leuk dat je op het dak kunt komen:

 Tenslotte heb ik nog de Santa María del Mar bezocht (gebouwd in de 14e eeuw), die ik eigenlijk nog mooier vond dan de kathedraal.

Vooral vanwege de prachtige glas-in-loodramen:

En in het bijzonder het flamboyante roosvenster uit 1459. Ik heb voor een van mijn kunstgeschiedenisvakken in Australië een essay geschreven over middeleeuwse roosvensters - zo leuk om er eindelijk een in het echt te zien!

 Na het bezoek aan deze kerk ben ik, moe maar voldaan, teruggekeerd naar mijn hotel in Poblenou. De volgende ochtend vertrok ik daar om half acht 's ochtends en was ik aan het eind van de middag terug in Nijmegen. Ik was blij om weer thuis te zijn, maar ook erg dankbaar dat ik de kans had om deze prachtige stad te bekijken. Als afsluiting van dit blog nog een foto van de deuren van de Santa María del Mar, waarop de bastaixos staan afgebeeld - de middeleeuwse havenarbeiders die de zware stenen van de berg Montjuïc naar de bouwplaats brachten.