Stoetwegenpad

 

Gisteren liepen Irene en ik het Stoetwegenpad, een Klompenpad van 11 km in het gebied tussen Driebergen, Odijk, Bunnik en Zeist.

 Wij begonnen in Driebergen en liepen de route met de klok mee. Februari is wat vroeg in het jaar voor een klompenpad; de bomen zijn nog kaal, maar er bloeiden wel heel veel sneeuwklokjes (die heb je in Queensland niet, dus ik geniet daar nog steeds erg van).

 Vervolgens liepen we over het jaagpad van de Kromme Rijn:

 

Helaas begon het toen te miezeren en dat bleef het het grootste deel van de tocht doen. Wij waren druk aan het bijpraten en trokken ons er weinig van aan.

 Het laatste deel van de tocht loopt over landgoed De Breul, een 19e eeuws landhuis met een tuin in de Engelse landschapsstijl:

 

Wij beloonden onszelf met een heerlijke pannenkoek bij Pannenkoekenhuis Princenhof in Driebergen. Het was een mooie wandeling, die we misschien later in het jaar nog eens overdoen :-).

parkrun 249 Oude Warande, Tilburg

 

Afgelopen zaterdag fietste ik 's ochtends vroeg naar het station, stapte in de trein naar Dordrecht en stapte een uur later uit op station Tilburg Universiteit. Daarvandaan wandelde ik over de campus naar park De Oude Warande, voor mijn 249e parkrun!

 Er waren maar tien deelnemers en vijf vrijwilligers, maar vanwege carnaval zagen sommigen er wel heel vrolijk uit! (het spiegelende gebouwtje op de achtergrond is een café)

 De Oude Warande is aangelegd in 1712 in opdracht van Willem van Hessel-Kassel, de heer van Tilburg en Goirle. Hij was geinspireerd door het werk van de Franse tuinarchitect André Le Nôtre, die in de zeventiende eeuw de tuinen van Versailles had ontworpen.

 Het is een zogenaamd sterrenbos; een vierkant waarin vanuit een centraal punt acht lanen naar de hoeken en de buitenranden lopen. Dit soort parken waren in de achttiende eeuw erg populair in Nederland, maar in veel gevallen (zoals in het Sterrebos in Groningen) is de strakke, geometrische opzet verloren gegaan in de negentiende eeuw, toen de Engelse tuin met kronkelende paden in de mode kwam. De Oude Warande is een van de weinige overgebleven sterrenbossen met het originele ontwerp.

 Ik heb gewandeld met regelmatig een stukje joggen (de Achillespees hield zich goed) en had met 44:01 mijn snelste tijd sinds maart vorig jaar :-). Op de Strava-plattegrond van de parkrun kun je goed het 'windmolen' parcours zien:

 Na afloop heb ik met de vriendelijke vrijwilligers koffie gedronken in het cafeetje, en daarna ben ik, samen met een van hen, teruggelopen naar het station.  

Dat was mijn 249e parkrun, en mijn 74e parkrunlocatie. Op 28 februari hoop ik de 250e te doen op de 75e locatie - en dat wordt een heel bijzondere!